Przestrzeń miejska

Pojęcie logistyki miejskiej (regionalnej) pojawiło się zarówno w teorii, jak i praktyce wraz z przekonaniem, że zasady zarządzania logistycznego rozumianego jako racjonalizacja przepływów osób, dóbr, usług, mogą być stosowane w odniesieniu do obszarów wysoce zurbanizowanych, tzn. miast i aglomeracji miejskich.Potrzeby miasta stanowią sumę potrzeb jego mieszkańców. Cechą charakterystyczną zarządzania logistycznego miastem jest koncentracja na aktywności i potrzebach wszystkich mieszkańców.

O strukturze przestrzennej układu komunikacyjnego decyduje stadium rozwoju miasta, jego charakter, jak również uwarunkowania historyczne. Prawidłowo prowadzona / kształtowana polityka transportowa powinna przede wszystkim dążyć do zapewnienia jak najkrótszych połączeń między różnymi częściami miasta, jednocześnie likwidując ruch na terenie centrum. Istotnym elementem jest także wyłączenie ruchu tranzytowego z terenu śródmieścia i skierowanie go poprzez system obwodnic. Pozwala to zmniejszyć kongestię, jednocześnie zwiększając prędkość komunikacyjną pojazdów.

Ze względu na stopień jednolitości układu przestrzennego oraz struktury wewnętrznej współczesne  miasta można podzielić na dwa rodzaje:

  1. miasta o jednolitej koncepcji urbanistycznej i jednolitym układzie sieci transportowej – są to przede wszystkim miasta stare nie podlegające przebudowom i przemianom od czasu powstania; a także miasta powstałe w niedalekiej przeszłości, powstałe w wyniku wielkich ruchów migracyjnych, o jednolitym układzie sieci na całym obszarze;
  2. miasta o poligenetycznym układzie urbanistycznym, ze złożonym układem sieci transportowej – układ taki jest charakterystyczny dla wszystkich dużych starych miast europejskich, o skomplikowanych i różnorodnych dziejach.

Przyjmuje się, że w zależności od rodzaju komunikacji powierzchnia miasta może wynieść:

  • miasto o ruchu pieszym – około 12 km²,
  • miasto z komunikacja miejska (tramwajową, autobusową) – około 76 km²,
  • miasto z szybka koleją miejską – około 450 km²,
  • miasto o ruchu samochodów osobowych – 700 km² (Warszawa – 517 km²; Łódź – 293 km²)

Kształt obszaru miejskiego bezpośrednio uzależniony jest od:

  • rodzaju stosowanych środków transportu miejskiego,
  • zdeterminowany jest dostępnością zewnętrzną miasta (czyli w dużej mierze szlakami komunikacyjnymi o znaczeniu ponadregionalnym czy ponadkrajowym).

Kształtowanie jakości usług w transporcie miejskim powinno odbywać się poprzez:

  • poprawę jakości usług transportowych,
  • preferencyjne ceny biletów,
  • usprawnienie podróżowania,
  • ścieżki rowerowe,
  • budowę strzeżonych parkingów rowerowych,
  • wypożyczalnie rowerowe,
  • przystosowanie autobusów do transportu rowerów,
  • poprawę jakości chodników,
  • poprawę bezpieczeństwa i oświetlenia,
  • wprowadzenie stref płatnego parkowania,
  • edukację mieszkańców co do powodowania zanieczyszczeń i korków,
  • politykę informacyjną dotycząca rozwiązań logistycznych,
  • park & ride,
  • bike & ride,
  • carpooling.

Naczelna zasada organizacji transportu miejskiego – w obszarze miasta nie jest istotna prędkość poruszania się pojazdów, ale zapewnienie ciągłości jazdy i w tym celu odpowiedniej przepustowości ciągów komunikacyjnych.

Możliwość komentowania jest wyłączona.